Category: pu-Warsztaty dla rodziców

Więcej Książki dla rodziców

Książki dla rodziców

INFORMACJA DLA RODZICÓW

W ramach realizacji zadania:

„Pedagogizacja rodziców – włączenie w proces edukacyjny”

realizowanego w projekcie

„Słoneczne przedszkole – atrakcyjne i dostępne”

Informujemy Rodziców, że w przedszkolu są ciekawe pozycje książkowe, które można wypożyczyć na 2 tygodnie. Książki dotyczą różnych zagadnień zwiazanych z wychowywaniem dzieci, są inspiracją do tworzenia prac plastycznych, dają przykłady zabaw, w jakie można bawić się ze swoimi dziećmi i inne. Zachęcamy Rodziców do czytania.

  1. Jak zrobić, jak narysować – laurki, szkatułki, obrazki.
  2. Jak zrobić, jak narysować – zakładki, kubki, bryloczki.
  3. Plastyka dla dzieci.
  4. Gry i zabawy na cały rok.
  5. Wszystko co można zrobić z papieru.
  6. Elementarz rysowania i malowania.
  7. Od agrafki do zabawki – wszystko co można zrobić z papieru.
  8. Wielka szkoła malowania dla dzieci.
  9. Zaklinaczka dzieci – jak rozwiązywać problemy wychowawcze.
  10. Rodzicielstwo dla bystrzaków.
  11. Wychowywanie zaradnych dzieci.
  12. 100 zabaw dla dzieci 2-letnich.
  13. 100 zabaw dla dzieci 3-letnich.
  14. Syn dobrze wychowany – od niemowlęcia po mężczyznę.
  15. Córka doskonała – jak wychowywać mądrą i szczęśliwą kobietę.
  16. Rodzice w akcji.
  17. Zasady rodzicielstwa – jak być dobrym i mądrym rodzicem.
  18. Mali tyrani – kształtowanie dojrzałości psychicznej dzieci.
  19. Wychowawca – przywódca.
  20. Trudne rozmowy z dzieckiem.
  21. Ksiega pomysłów dla dzieci od 3-7 lat.
  22. Zaczynam pisać litery.
  23. Księga zabaw rodzinnych 120 twórczych pomysłów.
  24. ABC zdrowia dziecka.
  25. Bocianowi już dziękujemy. Jak rozmawiać z dzieckiem.
  26. Co zrobić aby dziecko dobrze spało.
  27. Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi.
  28. Żywienie dzieci.
  29. Bezpieczny dom.
  30. Zdrowie emocjonalne.
  31. Moc pozytywnego myślenia.
  32. Co zrobić aby dziecko jadło zdrowo.
  33. Puzzlowa księga. Opowieści filmowe.
  34. Trzylatek w przedszkolu. Gotowość dziecka trzyletniego do podjęcia edukacji przedszkolnej.
  35. Chodźmy się bawić. 150 zabaw dla dzieci.
  36. Dawne czasy.
  37. Rewolucja w wychowaniu.
  38. Harmonijny rozwój dziecka.
  39. Co zrobić gdy dziecko…?
  40. W co się bawić, czyli przyjęcia dla dzieci.
  41. Encyklopedia gier i zabaw dla przedszkolaków.
  42. Wychowanie przez czytanie.
  43. Wielka księga zagadek.
  44. Dzieciaki w domu się nie nudzą.
  45. Encyklopedia zdrowia małego dziecka.
  46. Władcy Polski.
  47. Wielcy odkrywcy.
  48. Gotujemy – najprostrze przepisy kulinarne dla dzieci.

 

  1. Martynka i jej świat.
  2. Martynaka najlepsze przygody.
  3. Bajki terapeutyczne.
  4. W rytmie skoków i podskoków.
  5. Piosenki dla przedszkolaka – Kołysanki.
  6. Przytulanki czyli wierszyki na dziecięce masażyki.
  7. Przytulanki CD czyli wierszyki na dziecięce masażyki.
  8. Witajcie w krainie zabawy.
  9. Cyfry i szlaczki.
Więcej Moje dziecko idzie do szkoły

Moje dziecko idzie do szkoły

Dnia 21.05.2012 roku w naszym przedszkolu odbyły się warsztaty dla rodziców pod hasłem „Moje dziecko idzie do szkoły”.

Warsztaty prowadziła Pani Wioletta Wanat – pedagog.

Przejście z zabawy przedszkolnej do nauki w szkole dla wielu dzieci jest trudnym progiem, choć nauczanie zintegrowane w pierwszych 3 latach nauki jeszcze nie przypomina miejsca, z którym kojarzy nam się szkoła. W świecie dziecka może to być jednak zmiana, która ujawnia niewidoczne dotychczas trudności dziecka bądź obszary nieharmonijnego rozwoju. W jakimś aspekcie może ono być jeszcze nie gotowe na przekroczenie tego progu i stawia na różne sposoby opór.

Warto dziecku pomóc już na tym etapie, by problemy nie utrwalały się i nie stawały się coraz bardziej dotkliwe. Jest to zadanie nie tylko dla nauczycieli ale również dla rodziców, którzy swoją postawą i działaniami w domu mogą dużo zrobić dla swoich dzieci.

Na spotkaniu rodzice dowiedzieli się:

  • co to jest dojrzałość szkolna dziecka,
  • czym są progi rozwojowe dziecka i czym się charakteryzuje moment rozpoczęcia nauki szkolnej,
  • czego dziecko potrzebuje, by łagodnie przekroczyć ten próg,
  • jak towarzyszyć dziecku w jego przeżyciach związanych z pójściem do szkoły,
  • jak przygotować dziecko do pójścia do szkoły,
  • jak rozpoznawać, czy dziecko jest emocjonalnie gotowe przekroczyć próg szkolny.

Warsztaty były okazją do uczenia się:

  • dobrego kontaktu z dzieckiem,
  • sposobów rozpoznawania potrzeb własnego dziecka,
  • towarzyszenia własnemu dziecku w rozwoju,
  • głębszego rozumienia pojawiających się trudności dziecka.
Więcej Jak rozumnie kochać dziecko

Jak rozumnie kochać dziecko

Dnia 09.02.2012 roku w naszym przedszkolu odbyły się warsztaty dla rodziców pod hasłem „Jak rozumnie kochać dziecko”

 Warsztaty prowadziła Pani Wioletta Wanat – pedagog. Pokazała uczestnikom warsztatów jak budować z dzieckiem relacje oparte na szacunku i empatii, czyli jak rozmawiać z dziećmi.

Więcej Zdrowie mojego dziecka

Zdrowie mojego dziecka

Dnia 26.10.2011 roku w naszym przedszkolu odbyły się warsztaty dla rodziców pt. „Zdrowie mojego dziecka”

ZDROWIE MOJEGO DZIECKA

I DEFINICJA EDUKACJI ZDROWOTNEJ I CELE:

Edukacja zdrowotna jest procesem trwającym całe życie, w którym ludzie uczą się jak żyć, aby:

  • zachować i doskonalić zdrowie własne i innych,
  • w przypadku wystąpienia choroby lub niepełnosprawności, aktywnie uczestniczyć w jej leczeniu, radzić sobie i zmniejszać jej negatywne skutki.

Celem edukacji zdrowotnej jest:

  • podnoszenie poziomu wiedzy i umiejętności związanych z funkcjonowaniem organizmu, zapobieganiem i radzeniem sobie w sytuacjach trudnych,
  • podnoszenie poziomu wiedzy i umiejętności w zakresie korzystania z systemu opieki zdrowotnej,
  • podnoszenie poziomu świadomości roli czynników wpływających na zdrowie człowieka zarówno w aspekcie pozytywnym jak i negatywnym,
  • wyrabianie odpowiedzialności za zdrowie własne i najbliższych,
  • pobudzanie nawyku pozytywnego zainteresowania zdrowiem,
  • kształtowanie postaw i zachowań ludzi zgodnie z najnowszymi osiągnięciami medycyny, zwłaszcza w walce z zagrożeniami jakie niesie współczesna cywilizacja,
  • wzmocnienie motywacji pacjenta i jego rodziców do leczenia,
  • kształtowanie umiejętności pacjentów, ich rodziców w zmaganiu się z chorobami i zagrożeniami zdrowia,
  • promowanie nawyków wczesnego zgłaszania patologicznych zmian zachodzących w związku z chorobą, objawów i sposobów ich leczenia.

II Struktura organizacyjna i podstawowe zadania opieki zdrowotnej nad dziećmi w wieku przedszkolnym

W ramach Podstawowej Opieki Zdrowotnej w miejscu zamieszkania opiekę nad dzieckiem sprawują: lekarz pediatra w praktyce lekarz rodzinny, położna środowiskowo- rodzinna, pielęgniarka środowiskowo- rodzinna. Rodzice mogą w ramach tej opieki uzyskać konkretną pomoc w zakresie pielęgnacji, oceny rozwoju psychoruchowego i wychowania dziecka oraz edukacji zdrowotnej w stacjach tego wymagających.

Pediatryczne świadczenia lecznicze mogą być realizowane w formie:

– ambulatoryjnej,

– szpitalnej,

– sanatoryjne.

Wczesne wykrywanie wad i zaburzeń rozwojowych oraz wielu chorób przewlekłych jest podstawowym założeniem czynnego poradnictwa w ochronie zdrowia dzieci. Wstępna identyfikacja problemu zdrowotnego następuje dzięki wykonaniu testów przesiewowych. Większość z nich wykonują pielęgniarki, np. pomiary wysokości, masy ciała badanie ostrości wzroku; część lekarze (wykrywanie dysplazji biodra, zeza, ocena jąder w mosznie).

W drugim i czwartym roku życia badania przesiewowe ukierunkowane są na wykrywanie dotychczas nie ujawnionych zaburzeń i wad wrodzonych, zwłaszcza narządu wzroku i słuchu oraz ocenę psychofizycznego rozwoju dziecka i jego adaptacji do otaczającego go środowiska. Wykonywane są również pomiary masy i wysokości ciała. U dzieci 6 – letnich dodatkowo uwzględnia się wykrywanie bocznego skrzywienia kręgosłupa.

U dzieci 6,7–letnich zwiększa się odporność maleje zachorowalność, badania lekarskie ukierunkowane są na ocenę dojrzałości szkolnej i kwalifikacji do zajęć wychowania fizycznego w razie potrzeby proponowane są działania lecznicze, korekcyjno–rehabilitacyjne i wychowawcze, zmierzające do wyrównania istniejących problemów zdrowotnych.

Od wielu lat najczęstszymi problemami zdrowotnymi dzieci są:

– próchnica zębów i choroby przyzębia,

– urazowość,

– przewlekłe choroby układu oddechowego,

– zaburzenia emocjonalne,

– zaburzenia układu ruchu,

– zaburzenia w rozwoju somatycznym, w tym otyłość i nadwaga,

– nadciśnienie.

III Zaburzenia emocjonalne rozpoczynające się w dzieciństwie

W psychiatrii dziecięcej dokonuje się rozróżnienia między zaburzeniami emocjonalnymi specyficznymi dla dzieciństwa a zachowaniami nerwicowymi dorosłych. Są cztery podstawowe uzasadnienia takiego rozróżnienia :

  1. Wyniki badań zgodnie wskazują, że większość dzieci z zaburzeniami emocjonalnymistaje się normalnymi dorosłymi. Wiele nerwicowych zaburzeń dorosłych zaczyna się w wieku dojrzałym, bez znaczących prekursorów w dzieciństwie.
  2. Wiele zaburzeń emocjonalnychzapoczątkowanych w dzieciństwie wydaje się raczej przerysowaniem normalnych tendencji rozwojowych niż zjawisk, które są same w sobie jakościowo różne.
  3. Mechanizmy psychiczne odpowiedzialne za zaburzenia emocjonalne u dzieci nie są tymi samymi, co w przypadku nerwic u dorosłych.
  4. W emocjonalnych zaburzeniach dzieciństwa trudniej jest wyraźnie wyodrębnić takie specyficzne jednostki jak zaburzenia w postaci fobii lub zaburzenia obsesyjne.

Najczęstsze zaburzenia emocjonalne rozpoczynające się zwykle w dzieciństwie to: lęki przed separacją, zaburzenia lękowe w postaci fobii, zaburzenia związane z rywalizacją w dzieciństwie.

Lęki przed separacją w dzieciństwie – u niemowląt i dzieci w wieku przedszkolnym normalnym zjawiskiem jest okazywanie pewnego lęku w obliczu realnej lub zagrażającej separacji od osób, z którymi są związane. Dziecięcy lek separacyjny należy rozpoznawać tylko wtedy, gdy strach przed separacją stanowi ognisko lęku i jeśli taki lęk powstaje wcześnie w dzieciństwie. Od normalnego lęku przed rozstaniem odróżnia go niezwykłe nasilenie oraz współwystępowanie istotnych trudności w funkcjonowaniu społecznym. Ponadto rozpoznanie wymaga stwierdzenia niewystępowania zaburzeń rozwoju i funkcjonowania osobowości. Zaburzenie to rozpoczyna się zwykle między 2 a 5 rokiem życia, ale szczyt zachorowań przypada na 7 rok życia. Dziecko demonstruje nasilony lęk i niepokój, czasami z napadami paniki przy próbach oddzielenia go od matki. Często towarzyszą temu napady złości bez wyraźnej przyczyny albo przy próbach wyjścia matki z domu lub pozostawienia dziecka w przedszkolu lub w szkole. Dziecko może również ograniczać swoje wyjścia z domu, co skutkuje odmową chodzenia do przedszkola. Sytuacja ta doprowadza do regresu w kontaktach społecznych. Mogą również występować obawy o rodziców lub o siebie. Treści tych zmartwień powracają w koszmarach sennych. Często towarzyszą objawy wegetatywne: bóle głowy, brzucha, nudności, wymioty, biegunki, nasilające się w sytuacjach w których dziecko przewiduje rozłąkę. W miarę trwania zaburzenia można zaobserwować regres w rozwoju. W leczeniu konieczna jest praca z dzieckiem i jego rodzicami. Duże znaczenie ma psychoedukacja rodziców, poszerzenie wiedzy na temat zaburzenia i sposobu postępowania z dzieckiem przynosi dobre efekty. Bardzo istotne jest wykrycie dysfunkcjonalnościw rodzinie i doprowadzenie do zmiany stylu jej funkcjonowania.

Zaburzenia lękowe w postaci fobii w zieciństwie – dzieci mogą doznawać lęku zogniskowanego na różnych przedmiotach i sytuacjach. Szczyt zachorowań obserwuje się między 5 a 13 rokiem życia. Największe znaczenie w rozwoju fobii we wczesnym dzieciństwie mają doświadczenia traumatyczne przeżywane bezpośrednio przez dziecko lub wyobrażane przez nie na podstawie usłyszanych informacji. We wczesnym dzieciństwie różne objawy lęku dotyczące bodźców z otoczenia są dość powszechne. U dzieci między 2 a 4 rokiem życia często występują obawy przed zwierzętami, między 4 a 6 rokiem życia przed ciemnością. Innymi częstymi fobiami u dzieci są lęki przed zastrzykami, owadami, wysokością, hałasami. O zaburzeniach lękowych w postaci fobii w dzieciństwie możemy myśleć, gdy początek przypada na odpowiedni wiek rozwojowy, stopień leku jest klinicznie nieprawidłowy i nie jest częścią innego, bardziej uogólnionego zaburzenia.

Lęk społeczny w dzieciństwie – zaburzenie może wynikać z wyolbrzymienia i przedłużenia normalnej fazy lęku przed obcymi, które występuje u wszystkich dzieci zwykle do 30 miesiąca życia. Charakterystyczne dla tej postaci są z członkami swej rodziny i innymi osobami zaprzyjaźnionymi z rodziną, lecz usilne unikanie kontaktu z ludźmi spoza rodziny, co prowadzi do poważnych zaburzeń funkcjonowania społecznego. Zaburzenie może być rezultatem najrozmaitszych zmian fizycznych i urazów psychicznych wywołujących u dzieci przekonanie o wrodzonej bezwartościowości lub niższości. Dzieci z tego rodzaju zaburzeniem przejawiają wobec obcych trwały lub nawracający lęk, któremu może towarzyszyć unikanie innych osób. Zachowania te wykraczają poza granice normy wiekowej doprowadzając do istotnych klinicznych problemów w funkcjonowaniu społecznym. Zaburzenie rozpoznaje się tylko wówczas, gdy rozpoczyna się przed 6 rokiem życia i  nie wiąże się z bardzo uogólnionymi zaburzeniami lękowymi. Unikanie kontaktów prowadzi do postępującej izolacji i osamotnienia dziecka, za burzeń w rozwoju psychoruchowym. W leczeniu ważny jest trening społeczny w ramach psychoterapii grupowej.

Zaburzenia związane z rywalizacją z rodzeństwem – rozpoczyna się u większości małych dzieci w pierwszym miesiącu życia młodszego rodzeństwa. Dominującym objawem jest rywalizacja i zazdrość wobec rodzeństwa, która przejawia się współzawodnictwem o zainteresowanie i uczucia rodziców. Psychoanalitycy uważają, że narodziny drugiego dziecka dla pierworodnego jest wydarzeniem traumatycznym, gdyż musi ono pogodzić się z sytuacją, w której dzieli się miłością i czułością rodziców. W konsekwencji dziecko odrzuca noworodka i zachowuje się wobec niego agresywnie, wrogo, czasami myśli nawet o jego usunięciu. Rodzice oczekują przyjęcia z miłością młodszego dziecka. Taka postawa może w pierworodnym wyzwalać poczucie winy, nie może ono utracić rodzicielskiej miłości. Wpływ na to jak ułożą się relacje między rodzeństwem mają przede wszystkim rodzice. Jeżeli będą preferować jedno z dzieci, porównywać w sposób jawny lub ukryty, przyczynią się do rozwoju rywalizacji, która może przetrwać do okresu dorosłego. Rywalizację i zazdrość wobec rodzeństwa uznaje się za nieprawidłowe wówczas, gdy występuje duże nasilenie objawów w łagodniejszych formach zaburzenia te demonstrowane są przez niechęć do dzielenia się, brak pozytywnego traktowania rodzeństwa, ubóstwo przyjaznego sposobu odnoszenia się do brata lub siostry . W większych postaciach dzieci demonstrują otwartą wrogość wobec rodzeństwa, bywają złośliwe, podrywają pozycję siostry lub brata, a nawet mogą wyrządzać fizyczne urazy. Rywalizacji i zazdrości towarzyszą zburzenia emocjonalne, nieprawidłowe pod względem stopnia i trwałości. Manifestują się one regresją z utratą wcześniej nabytych umiejętności. Często dzieci dążą do naśladowania młodszego rodzeństwa w takich czynnościach, które są źródłem zainteresowania rodziców, np. karmienie. Dzieci również uwsteczniają charakter swoich zabaw, dostosowując się do poziomu młodszego rodzeństwa. Często manifestują napady złości, czują się nieszczęśliwe, a nawet wycofują się z kontaktów społecznych. Czasami występują zaburzenia snu, podczas, których dzieci domagają się usypiania lub spania wspólnie z rodzicami. Doniosła rolę odgrywa psychoterapia rodzinna, a także psychoedukacja rodziców.

IV Żywienie dzieci w wieku przedszkolnym

Prawidłowe żywienie zapewnia dziecku dobry stan zdrowia i jest najwłaściwszym rodzajem profilaktyki wielu schorzeń. Żywność dla dzieci powinna być odpowiednio dobrana pod względem jakości i ilości , urozmaicona i akceptowana smakowo. Indywidualne zapotrzebowanie żywieniowe dzieci zależy od predyspozycji genetycznych. Powinno ono zapewnić prawidłowe wzrastanie, zapobiega niedoborowi, a także chronić przed chorobami cywilizacyjnymi – takimi jak choroby układu krążenia, alergiczne, metaboliczne, nowotworowe i inne. Zapotrzebowanie na składniki odżywcze dla dzieci 4-6 letnie to:

  • Energia – 80 – 82 kcal/kg masy ciała
  • Białka  –  2,4 g/kg/dobę
  • Tłuszcze – 3,1- 3,6 g/kg/dobę
  • Węglowodany –  12 – 14g/kg/dobę

Zapotrzebowanie na białko – obecne wyniki badań wskazują na konieczność obniżenia spożycia białka przez niemowlęta i dzieci. Nadmierne spożycie białka ma niekorzystny wpływ na parametry przemiany białkowej – dochodzi do wzrostu poziomu mocznika we krwi, występuje wzmożone wydalanie azotu całkowitego z moczem oraz podwyższenie stężenia większości aminokwasów. Idealnym białkiem jest białko zawarte w mleku kobiecym, ze względu na unikalny skład aminokwasowy, najlepszą przyswajalność oraz największą wartość odżywczą. Zapotrzebowanie na białko jest różne i zależy od wieku dziecka oraz wartości odżywczej podawanego białka, powinno dostarczać 9- 12% dobowej energii.

W skład tłuszczów wchodzą kwasy tłuszczowe nasycone i nienasycone, fosfolipidy i trójglicerydy. Warto wiedzieć, że dziecko do 2 roku życia potrzebuje tłuszczu jako bardzo ważnego składnika energetycznego, budulcowego i metabolicznego. Tłuszcz jest źródłem zapewniającym prawidłowy rozwój układu nerwowego oraz wytwarzanie hormonów steroidowych.

W okresie wczesnego dzieciństwa ważne jest stopniowe wprowadzanie szerokiego asortymentu produktów zapewniających urozmaicenie  jadłospisu i pokrycie zapotrzebowania na wszystkie składniki odżywcze. Stwierdzane w tym okresie rozwojowym szczuplenie sylwetki dziecka jest zjawiskiem naturalnym, a nie objawem niedożywienia. Tendencję do nadwagi należy regulować dietą i aktywnością ruchową dziecka.

Jadłospis powinien być urozmaicony, bogaty w węglowodany złożone i zawierać od trzech do pięciu posiłków dziennie. Należy unikać dojadania między posiłkami i ograniczać tzw. Posiłki telewizyjne. Trzeba się także wystrzegać produktów wysokoprzetworzonych, zwykle bogatych w tłuszcze nasycone, cholesterol, sól i cukier. Nie powinno się nadmiernie rozdrabniać pokarmów, bo może to wpływać niekorzystnie na rozwój narządu żucia. Najlepszym źródłem cukrów prostych są warzywa i owoce, natomiast sacharoza sprzyja próchnicy zębów. Kształtowanie prawidłowych nawyków żywieniowych  sprzyja regularność, urozmaicenie posiłków, estetyczne ich podanie i pogodny nastrój przy stole. Powinno się ograniczać spożycie produktów wysokoprzetworzonych, konserwowanych wędlin, napojów gazowanych i innych substancji zawierających nadmierne ilości sztucznych dodatków do żywności. Warzywa i owoce najlepiej pozyskiwać z zaufanego źródła lub z upraw ekologicznych.

Dieta wegetariańska i inne diety niekonwencjonalne są nieodpowiednie dla dzieci, gdyż nie zapewniają pokrycia zapotrzebowania na energię i podstawowe składniki odżywcze, głównie białko, żelazo, witaminę B 12, co prowadzi do zahamowania wzrostu i niedokrwistości złośliwej. Głównym źródłem energii powinny być węglowodany złożone.

Kluczem do racjonalnego żywienia jest przyzwyczajanie do spożywania produktów zgodnie z tzw. Piramidą żywienia. Piramida uwzględnia produkty zbożowe, które powinny znajdować się w każdym posiłku, warzywa i owoce, które powinny być spożywane 4 razy dziennie oraz mleko i przetwory mleczne jako źródło łatwo przyswajalnego wapnia. Mięso drobiowe, jaja i ryby powinny wchodzić w skład co najmniej jednego posiłku. Spożycie mięsa czerwonego należy ograniczyć do kilku posiłków w miesiącu. Najrzadziej powinny być spożywane produkty czekoladowe.

Najczęstszymi nieprawidłowościami w żywieniu dzieci są:

  • bezkrytyczne przenoszenie zasad żywienia dorosłych,
  • nadmierne spożycie soli,
  • nerwowa atmosfera w czasie posiłków,
  • nadmierne rozdrabnianie produktów,
  • brak czasu i zniecierpliwienie podczas posiłku dziecka,
  • małe urozmaicenie posiłku dziecka.

Czy dzieci potrzebują więcej witamin niż dorośli?

Zapotrzebowanie na witaminy zależy od wieku, stanu zdrowia, pory roku, trybu życia. Największe jest ono podczas intensywnego wzrostu i rozwoju organizmu, w czasie choroby i rekonwalescencji. Najlepsze i najbezpieczniejsze są na naturalne źródła witamin, czyli produkty spożywcze bogate w te substancje. Odpowiednio dobrana do wieku, urozmaicona dieta pokrywa zapotrzebowanie dziecka na większość witamin.  Jednak niektóre dzieci są niejadkami albo pewnych potraw nie lubią, a inne znowu często chorują i przechodzą kuracje antybiotykowe wtedy warto uzupełniać dietę dziecka preparatami witaminowymi. Podaje je się przede wszystkim w okresie jesienno – zimowym kiedy jadłospis jest mniej zasobny w witaminy, bo dziecko je wtedy mniej świeżych owoców i warzyw. Jest to również okres mniejszego nasłonecznienia a zarazem czas wielu chorób infekcyjnych, w zwalczaniu których witaminy są bardziej pomocne. Nie należy jednak podawać witamin na własną rękę.

Jak zapobiegać stratom witamin podczas przygotowywania potraw?

Owoców i warzyw nie należy moczyć w wodzie. Warzywa najlepiej gotować na parze lub wrzucać je do małej ilości wrzącej wody, w możliwie dużych kawałkach. Gotowanie powinno trwać jak najkrócej, wtedy warzywa zachowują najwięcej wartości odżywczych. Potrawy z warzyw i owoców dobrze jest spożywać zaraz po ugotowaniu, bo każde ogrzewanie powoduje dalszą utratę witamin.

Czy dziecko może jeść tyle witamin ile zechce?

Nie ! Na leży strzec się przed podawaniem dzieciom preparatów witaminowych w niekontrolowanych ilościach lub wielu ich rodzajów jednocześnie. Są one produkowane w bardzo atrakcyjnej dla dzieci formie: smacznych cukierków, galaretek, dropsów – i malcy bardzo je lubią. Dlatego dopominają się o witaminki, nawet kilka razy dziennie. Nie wolno im ulegać, tylko stosować się do dawkowania uzgodnionego z lekarzem.

Owoce i warzywa- ile i jak?

Dziecko przedszkolne ok. 500 – 550 g warzyw i owoców. Kupując je należy wybierać świeże, jędrne, dojrzałe i wcale nie najokazalsze. Każdego dnia w jadłospisie powinny znaleźć się różne gatunki warzyw i owoców, ale trzeba przy tym uwzględnić upodobania smakowe dziecka. Zimą i wczesna wiosną lepiej podawać mrożonki mi przetwory niż pierwsze nowalijki, które mogą zawierać szkodliwe azotany i azotyny. Dobrym zimowym źródłem witamin i soli mineralnych jest kiszona kapusta. Także owoce południowe zwłaszcza cytryny, stanowią cenne urozmaicenie diety. Owoce i warzywa i obiera się i kroi bezpośrednio przed podaniem dziecku, bo to zapobiega stratom witaminy C. Najbardziej wartościowe są oczywiście w postaci surowej.

Co do picia?

Dziecko ma bardzo duże zapotrzebowanie na płyny, zwłaszcza w okresie upałów i dużej intensywności ruchowej, podczas zabaw i biegania na powietrzu. Kilkulatek powinien przyjmować 2 -2,5 l płynów na dobę wliczając w to wodę zawartą w owocach warzywach, zupach itp. Najlepsze są naturalne soki owocowe i warzywne, które poza wodą dostarczają witamin i makro oraz mikroelementów. Poza tym można zaproponować dziecku wodę z miodem i sokiem z cytryny oraz przestudzone mało słodzone orzeźwiające herbatki owocowo- ziołowe. Niektóre dzieci lubią wodę mineralna i koktajle mleczno – owocowe. Nie należy pozwalać aby dzieci piły duże ilości słodkich, sztucznie barwionych napojów gazowanych.

Jakie są wartości jogurtów?

Fermentowane napoje mleczne (jogurty, kefiry) znakomicie nadają się dla dzieci i są odżywcze tak jak mleko słodkie. Poza tym są łatwo przyswajalne a dodatki smakowe podnoszą ich kaloryczność. Mają szereg zalet: hamują rozwój szkodliwych bakterii, które dostają się do przewodu pokarmowego dziecka wraz z pożywieniem, a odnawiają korzystną florę bakteryjną, wskazane są zwłaszcza w okresie po kuracji antybiotykowej.

Skąd się bierze problem z niejadkiem, czy są jakieś sposoby na niejadka?

Każde dziecko rodzi się z wystarczająco dobrym apetytem, który pozwala mu zachować zdrowie, rosnąć, rozwijać się i przybierać na wadze we własnym, specyficznym tempie. Kłopot w tym, że wyobrażenia rodziców o tym, jaki jest dobry apetyt , mogą być inne. Wówczas staje się dla nich bardzo ważną sprawą: ile, czego i kiedy dziecko zjadło. Namawiają je do jedzenia, denerwują się, chwalą albo robią wyrzuty. Powstaje atmosfera napięcia i przymusu, które dziecko znakomicie wyczuwa. Na wszelkie próby wywierania presji reaguje ono instynktownym oporem. Jest to zatem problem natury psychologicznej, biorący się z niewłaściwej postawy rodziców. Dziecko może stracić apetyt, kiedy przeżywa jakieś kłopoty, z którymi nie jest w stanie sobie poradzić – zazdrość o nowo narodzone rodzeństwo, rozpoczęcie kariery przedszkolaka, rozstanie się rodziców itd. Czasem traci apetyt w okresie rekonwalescencji po chorobie. Jednak bez względu na to, jaka jest pierwotna przyczyna, okazywane przez rodziców zaniepokojenie i stosowanie przymusu pogłębiają problem i zmniejszają szanse na powrót do dobrego apetytu. Co robić? Przede wszystkim nie wolno stwarzać atmosfery nerwowości podczas posiłków dziecka. Trzeba pamiętać, że wahania apetytu u dzieci w tym wieku są rzeczą normalną. Pod żadnym pozorem nie należy zmuszać go, żeby jadł więcej niż może czy chce. Dziecko ma też prawo nie lubić pewnych potraw i choćby były nawet bardzo zdrowe, nie nakłaniamy go, żeby zjadło chociażby troszeczkę. Niech je to co lubi. Każdy posiłek powinien mieć swój początek i koniec. Nie należy przetrzymywać dziecka nad niedojedzoną potrawą, aż wszystko zniknie z talerza. Niedopuszczalne jest też bieganie za malcem z kanapką czy owocem ani wstawianie pytania czy miałby ochotę na jakąś przekąskę. Jeżeli rodzicom wydaje się, że dziecko ma słaby apetyt, nie notują skrupulatnie przez tydzień, ile czego zjadło każdego dnia. Zazwyczaj dzieci uważane za niejadki jedzą często miedzy posiłkami, a kaloryczne ciasteczka, batoniki czy słodkie napoje nasycają je tak, ze potem nie mają ochoty na normalny obiad czy kolację. Należy również powstrzymywać się od komentowania apetytu dziecka. Im mniej będzie o tym mówiono w domu tym lepiej.

Każde dziecko rodzi się wyposażone przez naturę w mechanizm sygnalizujący mu ile i jakiego pożywienia potrzebuje, żeby rosnąć i rozwijać się normalnie. Rodzice obawiają się, że ich niejadek będzie źle się rozwijał i straci odporność na infekcje, ze popadnie w stan niedożywienia. Tymczasem lekarze zapewniają, że dzieci szczupłe, a nawet chude nie są wcale mniej odporne na choroby. Wręcz przeciwnie, że pulchne, ciągle są spocone i zasapane chorują częściej.

Jeśli niejadek jest zdrowy, wesoły, żywy, energiczny to nie ma powodów do niepokoju. Jego indywidualny apetyt jest wystarczający w stosunku do potrzeb organizmu.

Dla dziecka ważne jest codzienne przebywanie na świeżym powietrzu, zarówno latem jak i zimą, kiedy jest na dworze ciepło i mroźno. Należy wzmacniać odporność dziecka. Słońce to dobrodziejstwo dla organizmu dziecka. Odpowiednia jego dawka jest niezbędna do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania. Stymuluje wszelkie procesy życiowe, pobudza przemianę materii i poprawia utlenienie tkanek. Korzystnie wpływa na stan układu kostnego, hormonalnego i odpornościowego.

Jest niezbędne syntetyzowanie witaminy D, której niedobór powoduje m.in. krzywicę. Poprawia przyswajanie wapnia i żelaza. Dobrze wpływa na kondycję psychiczną, wzmagając witalność i dodaje wigoru.